IZENA:
Idoya MarquĂnez Madinabeitia
LAN-ARLOA:
Garbitegia
Langile espezialista
ANTZINATASUNA INDESAN:
30 URTE
Nola hasi zinen Indesan?Â
30 urte baino gehiago daramatzat Indesan lanean. 18 urterekin sartu nintzen garbitegi zaharrean, lan egin nahi nuelako. Gero garbiketan egon nintzen —Txagorritxuko egoitzan— eta sukaldean ere bai, baina pozik-pozen nagoen tokia hemen da, garbitegian.
Hemen beste leku batzuetan baino bestelako sentitzen naiz. Gauza asko ikasi ditut, agian beste leku batean inoiz ikasiko ez nituzkeenak. Bereziki, kalandran (mahaia egiteko maquinan: maindireak, manta-azalak, fundak eta beste sartzeko erabiltzen dena) nagoenean, azkarrago eta seguruago sentitzen naiz.
Zein da zure eguneroko lana Indesan?
Goizean enpresako autobusean etortzen naiz. Bost minutu lehenago iristen naiz, fitxatu eta sirena jotzean sartzen naiz. Beti galdetzen dut nondik hasi behar dugun —HUA, Santiago…—, niretzat oso garrantzitsua baita lana ondo antolatuta egotea.
Lehenengo, maindireak eta mantak bereizten ditugu, eta gero kalandrara pasatzen gara, lehortzeko makinara.
11:00etan bokata jaten dugu zona horretan lan egiten dugunok.
Ustekabeko zerbait gertatzen bada, beti laguntzen diogu elkarri lana ondo atera dadin.
Zer da zure lanean gehien baloratzen duzuna?
Ikasi dudan guztia eta ikasteko geratzen zaidan guztia. Baina batez ere, hemen nola tratatzen nauten. Errespetuz eta heziketaz tratatzen naute, eta hori oso garrantzitsua da niretzat.
Oso ondo moldatzen naiz lankideekin. Batzuetan akatsak egiten ditut, baina beti laguntzen didate modu atsegin eta pazientziosoan. Hori oso garrantzitsua da. Lan honek konfiantza, ordena eta segurtasuna ematen dizkit, eta hori oso baliotsua da niretzat. Gustatzen zait lanera etortzea eta nire eguneroko errutina izatea.
Erronka garrantzitsuren bat gainditu al duzu sartu zinenetik?
Kalandran lanean hasten nintzenean, beldur handia nuen. Lehortze tunelatik nentorren eta ez nekien gai izango nintzen ala ez. Hasieran kostatu zitzaidan, baina lankideen laguntzarekin konfiantza hartu nuen.
Bi egunetan trebea sentitzen hasi nintzen. Orduan konturatu nintzen lortu nuela, eta ordutik hemen geratu naiz.
Taldearen babesa izan zen garrantzitsuena: talde bat gara eta nabaritzen da.
Prozesu honek pertsona moduan ere hazten lagundu dit: besteekin hobeto erlazionatzen, ulertzen eta nire buruagan konfiantza handiagoa izaten.
Oso pozik nago hemen lanean.
Zer aholku emango zenioke enpresan sartu berri den norbaiti?
Iristean agurtzea, prest etortzea eta sirena jo aurretik uniformearekin egotea.
Erakutsiko nioke nola bereizi arroparen motak ondo eta nola sartu kalandran gauzak ez hondatzeko. Eta, batez ere, behatzea, galdetzea eta lasai-lasai ikastea. Hemen elkarri laguntzen diogu beti.
Zure ustez, gizarteak zer ulertu beharko luke hobeto desgaitasuna duten pertsonei buruz?
Gurekin beste edozein pertsonarekin bezala tratatzea, baina ulermenarekin eta pazientziarekin.
Askotan, nahikoa da lasai hitz egitea, oihurik eta presarik gabe. Pertsona bakoitza desberdina da eta modu desberdinean erreakzionatzen du. Ez dago komunikatzeko modu bakarra, baina errespetuarekin dena askoz ere errazagoa da.
Zerekin gozatzen duzu lanetik kanpo?
Asko gustatzen zait Joselu Anayak taldearen kontzertuetara joatea —taldeko baten laguna naiz— eta primeran pasatzen dut. Gustuko dut baita ere nire senarrarekin eta lagunekin egotea eta arratsaldez txokolatea eta txurroak jatea.
Egunero joaten naiz nire ama ikustera eta laguntzera. Bi txakur ditut, Sua eta Lagun, eta nire amak katu bat du.
Bidaiatzea ere asko gustatzen zait, eta bereziki hondartza. Nire ametsa Bartzelonara berriro joatea da.
Â
Zein da zure abesti gogokoena?
“Iñaki sube, Iñaki baja” Joselu Anaiaken abestia —bost anai-arrebek ateratako berria—. Oso polita da eta poza ematen dit.
🎧 Entzun Idoyaren abesti gustukoena:
Joselu Anaiak eta Dupla
Â
*Elkarrizketa hau Idoyari egin zaio, bere ama Rosarekin batera.